اشکی از غنچه فرو ریخت و گل ندانست چرا؟

ماه به عشق نا بینا خندید و دل ندانست چرا؟

آفتابگردان عاشق از چشمک ستاره پژمرد و آفتاب ندانست چرا؟

و حالا با رفتنت دلم شده میخونه ی غم و تو ندانی چرا؟

اشک غنچه، گل رو پرپر کرد.

خنده ی ماه اشک رو از شاخه ی امید نابینا جاری کرد.

قلب آفتاب به باوفایی آفتابگردان لرزید. دل من از بی عشقی تو شکست و...اما میشه این زخم شکستگی رو با یه سلام دوباره به زندگی التیام بخشید و تمام لحظه های لبریز ازیاد تو رو به گورستان بی وفایی سپردوهمونجا دفنش کرد.

...حالا با یه احساس جدید میگم:سلام

فردا...

پس من فرداهای زیادی دیده ام اما فردایی که مردم از آن حرف می زنند چطور؟تو دیدی؟

فردا باوری است که هر کس از آینده ی خود دارد.آینده ای که سالهاست در انتظار آن است. فردای خوبی،فردای پاکی و فردای زندگی.فردا را باور کن...بیا که با دستهای مهر بذر عشق را بکاریم.بیا بدی ها را به بادبسپاریم و در به روی خوبی ها باز کنیم.بیا کمی مهربان تر باشیم.ممکن است روزی از خواب برخیزیم و دیگر فردایی در انتظارمان نباشد .

پس امروز را زندگی کنیم

به جای دسته گلی که فردا بر قبرم می گذلری

امروز با شاخه گلی کوچک یادم کن

به جای سیل اشکی که فردا بر مزارم می ریزی

امروز با تبسمی شادم کن

به  جای متن های تسلیت گونه که فردا در روزنامه ها برایم می نویسی

امروز با جمله ای مرا یادم کن

من امروز به تو نیاز دارم نه فردا

*****************************************************

تخته سنگ

روی تخته سنگی نوشته شده بود: اگر جوانی عاشق شد چه کند؟

من هم زیر آن نوشتم:باید صبر کند

برای بار دوم که از آنجا عبور کردم زیر نوشته ی من کسی نوشته بود:اگر صبر نداشته باشد چه کند؟

من هم با بی حوصلگی نوشتم:بمیرد بهتر است.

برای بار سوم که از آنجا عبور کردم انتظار داشتم زیر نوشته ی من نوشته ای باشد اما زیر تخته سنگ جوانی را مرده یافتم.